Coffee Break

วันนี้เป็นวันแห่งการเสียน้ำตาอีกครั้ง เพราะความผูกพันอีกแล้วอ่ะค่ะ…

 เมื่อรู้ว่าโอเลี้ยง(น้องหมาที่บ้านอ่ะค่ะ)ได้จากโลกนี้ไป แม่บอกว่ามันจากไปด้วยความสงบ (แต่แม่ไม่กล้ายืนดูตอนที่มันจากไป  ได้แต่แอบมองผ่านทางหน้าตา เพราะสงสารมัน)

แม่บอกว่ามันไปด้วยอาการสงบ คอเริ่มตกลงช้าๆ แล้วก็จากไป...

พ่อบอกว่าหน้าของมันเปื้อนรอยน้ำตา...

แต่การตายของมันก็ไม่รู้ว่ามาจากสาเหตุอะไร เพราะก่อนหน้านี้มันมีอาการซึมๆ ไม่ค่อยกินอะไร เมื่อวานก็ให้หมอมาฉีดยาให้  แล้ววันนี้มันก็จากไป…

มันช่างเร็วเหลือเกิน ยังไม่ได้ทำใจเลยอ่ะ (เศร้าอ่ะ) สงสารจัง(เราเพิ่งเจอกันเมื่ออาทิตย์ก่อนเ องอ่ะ แกไปไม่ลาช้านเลย …)

แต่ไงก็ขอให้แกไปสู่ที่ที่แกควรอยู่นะ ไม่ต้องห่วงลูกๆนะ …

                บางครั้งการจากไปของคน หรือสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา มันเศร้านะค่ะ

ลองเป็นคน หรือ ของของคนอื่นสิ เราจะรู้สึกว่าเรา… แค่… เสียใจกะเค้านะ

แต่ลองเป็นของของเราดิ   เราจะยอมรับการจากไปได้หรือไม่  การทำใจยากเอาการอยู่ แต่ เราก็ต้องทำใจค่ะ...

เพราะไม่มีใคร(ไม่ว่าจะเป็นคน หรือ สิ่งของ) ที่จะอยู่กะเราได้ตลอดชีวิตของเราหรอก  เพราะฉะนั้นต้อง อย่ายึดติดว่ามันเป็นของเรา แล้วก็คงต้องยอมรับกฎของธรรมชาติที่ว่า…คนเรา เกิดมา  ตั้งอยู่  และ ดับไป…เป็นธรรมดา

(ว่าแต่ตอนนี้ตาบวมเลยค่ะ...เฮ้อ )